
در قاموس واژه های ذهنم واژه ای در خور توصیف رشادتت نمی یابم. کاغذ و قلمم حقیرند برای بازگویی شرافت و مردانگیت! برای صلابتت!
هیچ میدانی شده ای پیکره شجاعت و غیرت؟
هیچ می دانی مردانگی را معنا کرده ای؟
هیچ می دانی مردانگیت فخر صفحات تاریخ خواهد شد؟
هیچ می دانی کوچه های شهر، میدان ها و سردرها مفتخرند که با نام نیک تو مزین شوند؟
هیچ می دانی نامت، سلوکت و شجاعتت قلب ها را به تپش انداخته؟
هیچ می دانی نوازنده چه شوری شده ای؟
آن ها که سر از تنت جدا کردند و خونت را ریختند نمی دانستند، ققنوس را سر می برند! ققنوسی که با مرگش، ققنوس دیگری متولد خواهد شد.
قهرمان! شهادت مبارک! آسمانی شدنت مبارک!
زمین جولانگاه حقیری بود برای پرواز روح بزرگت. تنها آسمان، در خور توست. اکنون به وسعت همه آسمان پرواز کن. آسان دل بریدی از زمینی ها ولیکن آنها هنوز نتوانسته اند دل بکنند از دوست داشتنت. دلشان در گرو توست تا ابد. تو را عاشقند تا ابد. همای خوشبختی! پرواز کن در بیکرانه آسمان. بال های پروازت در پهنه آسمان، سایبان سعادت و خوشبختی این سرزمین است.
پرنده خوشبختی ایران زمین، آسمانی شدنت مبارک!
تقدیم به روح بزرگ شهید محسن حججی.